درباره کتاب بوف کور (صادق هدایت):
این رمان که یکی از برجستهترین و تأثیرگذارترین آثار ادبیات داستانی ایران و جهان به شمار میرود، نخستین بار در سال ۱۹۳۷ در بمبئی منتشر شد. کتاب داستان راوی ناشناسی است که در اتاقی محبوس، به نقاشی بر روی کاغذ دیواری میپردازد و خاطرات آشفته و کابوسوار خود را برای «سایهی زاغ» بازگو میکند. سبک نگارش هدایت در این رمان به شدت تحت تأثیر جریان سیال ذهن، آثار ادگار آلن پو و اندوه هستیشناسانهٔ فرانتس کافکا است و فضایی سرشار از نمادها و کهنالگوهای اساطیری (مانند الهه ناهید و ایزد مهر) خلق کرده است. مفاهیم «مرگ»، «تکرار و چرخه باطل»، «حسرت ازلی» و «تماشاگری مأیوس» درونمایه اصلی این اثر سیاه و پوچگرا را تشکیل میدهد. به دلیل پیچیدگیهای زبانی و روایی، بوف کور همواره به عنوان مهمترین دستاورد هدایت و رمانی قابل قیاس با شاهکارهای ادبیات مدرن غرب معرفی شده است. با این حال، بدبینی افراطی و فضای خفقانآلود داستان در زمان انتشارش در ایران با واکنشهای منفی متعددی مواجه شد، اما همین ویژگیها باعث شد بعدها به اثری کالت (فرقهای) و جاودانه بدل شود.
این رمان روایت دردناک و پر رمز و راز یک نقاش تنها است که در حاشیهای از هذیان و بیماری، بین زن اثیری و واقعیتهای تلخ زندگی در نوسان است. داستان در دو بخش «سایههای روشن» و «سایههای تاریک»، مرز میان واقعیت و خیال را به کلی محو میکند.