درباره کتاب اسم نمی‌خواهد (محمود کیانوش):
این کتاب که نخستین بار در سال ۱۳۴۵ منتشر شده، از آثار شاخص کیانوش در سبک رئالیسم اجتماعی با نگاهی شاعرانه و همدلانه است. هر داستان کتاب روایتگر زندگی یکی از شخصیت‌های حاشیه‌ای جامعه (یک پیرمرد تنها، یک دختر فراری، یک کارگر ساده) است که نامشان در طول داستان هرگز فاش نمی‌شود تا نماد «انسان معمولی» همه جای جهان باشند. کیانوش که خود شاعر بود، نثری شاعرانه و آهنگین دارد و از توصیفات حسی و جزئیات بصری قوی برای غرق کردن خواننده در فضای داستان استفاده می‌کند. از ویژگی‌های برجسته این کتاب، پایان‌بندی‌های باز و غافلگیرکننده است که خواننده را با یک سوال اخلاقی یا فلسفی تنها می‌گذارد. فضای داستان‌ها عمدتاً در تهران قدیم و کوچه پس‌کوچه‌های جنوب شهر می‌گذرد و فضایی نوستالژیک و در عین حال تلخ دارد. کیانوش در این کتاب برخلاف بسیاری از آثار داستانی دهه چهل، مستقیماً وارد نقد سیاسی نشده، بلکه با تمرکز بر انسان‌های «بدون اسم»، پوچی و زیبایی زندگی را در ساده‌ترین لحظات آن جستجو می‌کند. سبک روایت در برخی داستان‌ها به جریان سیال ذهن نزدیک می‌شود.