درباره رمان بابالنگ دراز (جین وبستر):
این رمان که نخستین بار در سال ۱۹۱۲ منتشر شده، از آثار کلاسیک ادبیات نوجوانان آمریکا و پیشگام ژانر رمان نامهنگارانه مدرن است. جودی که در یتیمخانه ای سرد و خشک بزرگ شده، با ورود به کالجی آراسته در نیوانگلند، برای نخستین بار جهان را با چشمانی باز تجربه میکند و در هر نامه به «بابالنگ دراز»، بخشی از این طوفان کشفها را مینگارد. این رمان مفاهیمی چون هویت، خوداتکایی و زنانگی مستقل را در بستری طنزآمیز و احساسی مطرح میکند، بی آنکه هرگز به وابستگی عاطفی سنتی فرو غلتد. نامههای جودی سرشار از مشاهدات تیزبینانه از آداب کالج، دوستیهای تازه، عشق پنهانی و تفاوتهای طبقاتی میان او و دختران مرفه است. وبستر که خود از نوادگان مارک تواین و فارغالتحصیل کالج واسار است، تصویری بدیع از دختری ارائه میدهد که لطف و شوخطبعی خود را بدون باج دادن به کلیشههای زنانه حفظ میکند. این کتاب الهامبخش اقتباسهای متعدد سینمایی، تئاتری و انیمیشن بوده است.
دختر یتیمی به نام جودی ابوت پس از دریافت بورسیه ناشناس برای تحصیل در کالج، نامههای پرمهر و شوخی خود را به نیکوکاری مینویسد که فقط سایه بلندش را دیده و او را «بابالنگ دراز» صدا میکند. این رمان از طریق مجموعه نامههای جودی، مسیر رشد او از دختری تلخ و تنها به نویسندهای امیدوار روایت میشود.