درباره کتاب ابله (فئودور داستایوفسکی):
این رمان که اولین بار به صورت پاورقی در سال ۱۸۶۸ منتشر شد ، واکنشی به جریان نیهیلیسم و مادهگرایی افراطی در روسیه آن زمان بود . داستایوفسکی در این اثر تلاش کرد تا شخصیتی «کاملاً نیک و مثبت» خلق کند و نتیجه، شاهزاده میشکین شد؛ قهرمانی که به دلیل صراحت و صداقت کودکانهاش از سوی جامعه «ابله» خطاب میشود . این رمان سرشار از صحنههای کمیک و در عین حال تاریکترین اثر داستایوفسکی است که به بررسی تضاد میان خیر مطلق و آتش هوسهای انسانی میپردازد . محور داستان حول مثلث عشقی پیچیده میان میشکین، ناستاسیا فیلیپوونا (زنی رنجدیده و دیوانهوار) و آگلایا ایوانونا (دختری جوان و مغرور) میچرخد . رویداد پرتنش مهمانی تولد ناستاسیا و انتخاب سرنوشتساز او میان شاهزاده و روگوژین بازرگان (که نماد عشق جنونآمیز و مالکیتطلب است) به نقطه اوج درام تبدیل میشود . این کتاب به عنوان یکی از مهمترین رمانهای فلسفی و روانشناختی قرن نوزدهم شناخته میشود .
این رمان داستان شاهزاده میشکین، مردی سرشار از نیکی و فروتنی، را روایت میکند که پس از بازگشت به جامعهی پترزبورگ با بیرحمی، حرص و خودخواهی اطرافیانش مواجه میشود .