درباره کتاب تاریخ جنون (میشل فوکو):
این کتاب در ژانر فلسفه و تاریخ فرهنگی قرار دارد و نسخه اصلی آن با عنوان «Madness and Civilization: A History of Insanity in the Age of Reason» در سال ۱۹۶۱ منتشر شده است. این کتاب نخستین اثر بزرگ فوکو بود و او آن را بر اساس تجربیاتش در یک بیمارستان روان‌پزشکی و دوران خدمتش در سوئد، آلمان و لهستان میان سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۰ نگاشت. این رمان فلسفی در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه جوامع غربی مرز میان عقل و جنون را تعریف کرده‌اند و این تعریف چه کارکردهای قدرت و طردی داشته است. فوکو روایت خود را از سده پانزدهم آغاز می‌کند، زمانی که دیوانگان هنوز آزادانه در جامعه رفت‌وآمد می‌کردند و جنون بخشی از چشم‌انداز روزمره زندگی شهری بود. سپس به بررسی «عصر خرد» در سده هفدهم می‌پردازد که در آن با اقداماتی همچون «بستری کردن فقرا» در پاریس، دیوانگان همراه با بزهکاران و فقیران در تیمارستان‌ها محبوس شدند و صدای آنان برای همیشه از فضای عمومی طرد گردید. فصل بعدی به عصر روشنگری و جنبش پینل در فرانسه و توک در انگلستان اختصاص دارد که ظاهراً با اومانیسم خود به دیوانگان «آزادی» بخشیدند، اما در واقع با اختراع «بیمار روانی» و زایش روان‌پزشکی به مثابه دانش، سلطه‌ای نرم و جدید را جایگزین حبس فیزیکی کردند. این اثر بنیادین فوکو مستقیماً به نظریه قدرت او در آثار بعدی همچون «نظارت و تنبیه» منجر می‌شود و الگویی را برای تمام تحلیل‌های بعدی او از رابطه دانش و قدرت پی می‌ریزد.