“روزها و شب‌های جنگ و عشق، نه تنها به دلیل اصالت سیاسی-اجتماعی و سبک غنایی، بلکه به دلیل در هم تنیدگی خشم و لطافت، سرخوشی و اندوه به موفقیت می رسد.”

روزها و شب‌های جنگ و عشق شهادت شخصی یکی از برجسته‌ترین نویسندگان سیاسی معاصر آمریکای لاتین است. در این رمان-گزارشِ جذاب و اندوه‌ناک ، ادواردو گالیانو با تحرک، زندگی مبارزاتی مردم آمریکای لاتین را در دو دهه خشونت غیرقابل تصور و سرکوب شدید ثبت می‌کند. متن کتاب به طور متناوب بین گزارش، وصیت‌نامه‌های شخصی، مصاحبه‌ها، سفرنامه‌ها و فولکلور، و اغلب با عصبانیت‌، ناراحتی، کنایه و شوخ طبعی گاه‌به‌گاهی منتقل می‌شود. گالیانو از شجاعت و اراده کسانی که می‌گوید و به آن‌ها احترام می‌گذارد که به مبارزه علیه دیکتاتوری برای دست یافتن به آزادی اعتقاد.

بنیاد لنان در سال ۱۹۹۹ جایزه فرهنگی آزادی را به پاس قدردانی از کسانی که “کار فوق‌العاده و شجاعانه آن‌ها در امور حقوق بشر، آزادی تخیل، تحقیق و بیان تجلیل می‌کند، به ادواردو گالانو اعطا کرد”.

بخشی از کتاب:

نوشتن، سودی هم دارد؟ این پرسش بر دست من سنگینی می‌کند.

آدم مامور گمرک، کپه‌ی آتش و گورستان برای واژگان خلق می‌کند. چون می‌خواهیم زندگی‌ای بپذیریم که از آن ما نیست، ناچاریم به یادواره‌هایی روی بیاوریم که از آن ما نیست. واقعیت ِ پوشانده، نوشتن تاریخ به دست پیروزمندان: شاید نوشتن چیزی نیست جز تلاش برای نجات صداها از زمانه‌ی سیاه تا شهادت بدهند کی و کجا بوده‌ایم. همان‌گونه که اپیکور گفته، روشی برای نگه‌ داشتن ‘نام ِ هر روز’ برای کسانی که هنوز نمی‌شناسیم. آدمی که نمی‌داند از کجا آمده، چگونه بداند به کجا خواهد رفت؟