به یاری­ی «شعر» و «داستان» و «نقد»های فارسی و ترجمه شده می‌خواهیم بدانیم «ما» رانده­شدگان از وطن حالا چه می­گوییم؟ درد مشترکمان چیست؟ این درد مشترک، در آفرینش­های ادبی و نقدهای ما با چه ابزار ذهنی و عینی­ای تبیین شده­ است؟ جهان را چه­گونه می­بینیم؟ هویت فردی و جنسی و قومی­ی خود را در متن جهان چه­گونه تعریف می­کنیم؟ چه پدیده­هایی را به زیر سئوال برده­ایم، و از چه زاویه­ای به زیر سئوال برده­ایم؟ تجربه­ی انقلاب و تبعید در چه زمینه­هایی از روان جمعی­ی ما دست برده است؟ دریافت­های تازه­ی ما، تا چه حد به «شناخت» نزدیک شده، و تا چه حد در هاشوری از ایده­ال/ شناخت شناور است؟

فواد العروی، نویسنده، شاعر و استاد زبان و ادبیات فرانسه است. وی چندین جایزه ادبی دریافت کرده است

شعر قیام / سرکوب:
دیرزمانی پیش بود
جاپاهای آشفته بر ماسه روایت می کنند
گام هایی که می آیند و میروند
دویدن غرش تانکها
صبح امروز خیابانها خلوت اند
چند سرباز در چهارراه
گرد چاله ی خون
دیوارها سخن می گویند
– دیوارنویس ناشناس
امید دیروز
که رنگ می بازد
آسمان پایین شهر را می پوشاند
جاپاها و گامها
دویدن و گریز
میتوان گفت حک می کند
در ژرفای ماسه
در ژرفای خودت…