درباره کتاب کنیز (میکل پرامو):
این رمان اجتماعی، اثری پرالتهاب و مستندگونه است که به موضوعی تاریک و کمتر پرداخته شده در ادبیات داستانی معاصر، یعنی برده‌داری مدرن و قاچاق زنان، می‌پردازد. داستان در فضایی از یأس و ناامیدی پیش می‌رود اما با شخصیتی پر از غرور که از تسلیم شدن سرباز می‌زند. پرامو از زبان اول شخص (خاطرات کتایون) بهره برده و در لابه‌لای روایت تلخ اصلی، فلاش‌بک‌هایی از کودکی و روزهای ساده و نسبتاً شاد در یک روستای دورافتاده قرار داده است. از نقاط قوت کتاب، شخصیت‌پردازی دقیق «آسیه» و «سعید» دو خریدار کتایون است که هر یک به روش خاص خود، بُعد دیگری از تحقیر و رنج را رقم می‌زنند. فضاسازی سیاه و سرد، جملات کوتاه و بریده بریده (متناسب با وضعیت روحی راوی) و نگاه انسانی نویسنده به جای قضاوت اخلاقی، از ویژگی‌های شاخص این کتاب است. پایان کتاب بسته و بدون رستگاری طراحی شده و این نکته، یادآور واقعیت تلخ بسیاری از زنان قربانی است که صدایشان هرگز به جایی نمی‌رسد.