درباره کتاب مثنوی معنوی (مولانا جلال‌الدین محمد بلخی):
این کتاب در قرن هفتم هجری (قرن سیزدهم میلادی) و به درخواست شاگرد وفادار مولانا، حسام‌الدین چلبی، سروده شده است.سبک غالب این اثر، ادبیات تعلیمی عرفانی با زبانی نمادین و تمثیلی است، به‌گونه‌ای که هر داستان، پوسته‌ای ظاهری برای انتقال یک مغز باطنی عمیق محسوب می‌شود.کتاب با «نی‌نامه» معروف خود آغاز می‌شود که فشرده‌ای از تمام مفاهیم شش دفتر و نماد جدایی روح از اصل خویش است.مولانا در این اثر با بهره‌گیری از هزاران داستان کوتاه و بلند، از مفاهیمی چون عشق به عنوان عالی‌ترین راه رسیدن به حقیقت، نقد عقل جزئی و دفاع از عقل کل، و مرگ اختیاری (فنا) سخن می‌گوید.اهمیت این کتاب چنان است که روزنامه گاردین آن را در فهرست ۱۰۰ کتاب برتر تاریخ بشریت قرار داده است.این کتاب به‌طور کلی به دلیل عمق محتوایی و انسجام درونی، مهم‌ترین و مشهورترین متن عرفانی به زبان فارسی محسوب می‌شود و تا به امروز بر طیف گسترده‌ای از اندیشه‌های فلسفی و ادبی در سراسر جهان تأثیر نهاده است.