درباره کتاب ما هیچ ما نگاه (سهراب سپهری):
این مجموعه در سال ۱۳۵۶ منتشر شده و آخرین کتاب شعر سهراب سپهری پیش از درگذشت او در سال ۱۳۵۸ است. این کتاب با دیگر آثار سپهری تفاوت آشکاری در زبان، ساختار و تصاویر شعری دارد و نمودهای اندیشه پستمدرن در آن دیده میشود؛ از جمله آشفتگی در تخیل، ستیز با نظم و خردورزی، کاربرد زبانی پیچیده و چینش واژهها بدون ارتباط منطقی. عنوان کتاب به معنای «ما هیچایم جز نگاه» بیانگر نگاه پدیدارشناسانه سپهری به جهان است که در آن «توجه به طبیعت» و «درک بیواسطه پدیدهها» جایگزین علمآموزی و رفاه مادی میشود. سپهری در این مجموعه، برخلاف شاعران همدوره خود که شعر را عرصه سیاست کرده بودند، به عرفان، تنهایی و مراقبه روی میآورد و رابطه انسان با طبیعت را در قالب نمادهایی از اسلام، آیین هندو و عرفان شرقی بازتاب میدهد. فضای اشعار آکنده از تصاویری از رود، سرو، کاج، مهتاب و عناصر طبیعی است که شاعر آنها را چون متنی مقدس میخواند و در آن «راه عروج همه چیز» را جستوجو میکند.
آخرین مجموعه شعر سهراب سپهری که نگاه شاعرانه را به تنهایی جوهر هستی انسان معرفی میکند و در آن، «دیدن» به عبادتی خاموش بدل میشود.