درباره کتاب اولین پاسپورت من (اورهان پاموک):
این کتاب غیرداستانی در واقع عنوان جستاری است که نخستین بار در سال ۲۰۰۷ در مجله نیویورکر منتشر شد و بعدها در مجموعه «سایر رنگ‌ها» (Other Colors) گردآوری گردید . داستان از سال ۱۹۵۹ آغاز می‌شود، زمانی که پاموک هفت ساله بود و پدرش ناپدید شد تا بعداً مشخص شود که برای زندگی بوهمی به پاریس رفته است . پس از اینکه مادربزرگ کمک مالی به پدر را قطع کرد، او راهی ژنو شد و خانوادش تصمیم گرفتند پاموک و برادرش را برای گذراندن تابستان به سوئیس ببرند، به همین دلیل برای اولین بار گذرنامه گرفتند . پاموک در این جستار با طنزی لطیف ماجرای عکس گرفتن، اشتباه درج رنگ چشم در گذرنامه، ترس از فرود در سرزمینی ناآشنا و ناتوانی در یادگیری زبان فرانسه در مدرسه دولتی را روایت می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که «گذرنامه سندی نیست که نشان دهد ما چه کسی هستیم، بلکه سندی است که نشان می‌دهد دیگران چه فکری درباره ما می‌کنند» . این اثر همچنین بیانگر تصمیم پاموک برای پناه بردن به کتاب‌ها و درون‌گرایی پس از شکست آن سفر است؛ همان چیزی که بعدها او را به یکی از مهم‌ترین نویسندگان جهان و برنده نوبل ادبیات تبدیل کرد.