درباره کتاب آخرین طناب (امیر عشیری):
امیر عشیری (۱۳۰۳-۱۳۹۵) از پیشگامان داستاننویسی پلیسی و جنایی در ایران به شمار میرود و شهرت خود را با نوشتن پاورقی در مجلاتی چون «اطلاعات هفتگی»، «سپید و سیاه» و «تهران مصور» در دهههای سی تا پنجاه به دست آورد. او گاهی همزمان در دو یا سه مجله پاورقیهای شبهجنایی و جاسوسی منتشر میکرد و طرفداران خاص خود را داشت. این کتاب که توسط نشر کانون معرفت منتشر شده، اثری در ژانر پلیسی-جنایی (تریلر) است که برخلاف داستانهای معمایی صرف، بر تعلیق و هیجان حادثهای تأکید دارد. برخی منتقدان شیوه نگارش او را الهام گرفته از فیلمهای سینمایی پلیسی مانند جیمز بوند دانستهاند و محمدعلی جمالزاده، پس از خواندن کتاب «سیاهخان» از دیگر آثار عشیری، او را «الکساندر دومای ایران» نامیده بود. فضای داستانهای عشیری آمیخته از تعقیبوگریز، نیرنگ و کشف راز است و او گاه برای دقت در جزئیات، نقشه شهرهای محل وقوع داستان را در حین نوشتن پیش رو داشت تا کوچهها و مکانها را دقیق توصیف کند. رسول یونان، شاعر و مترجم، در گفتگویی تأکید کرده که خواندن «آخرین طناب» از امیر عشیری، او را با کتابخوانی حرفهای آشنا کرده است.
این رمان پلیسی یکی از آثار شاخص امیر عشیری، پایهگذار ادبیات پلیسی ایران، است که با فضایی از تعلیق و معمای جنایی، ماجرایی پرتنش را روایت میکند.