درباره نمایشنامه اُتِللو (ویلیام شکسپیر):
این نمایشنامه که جزو چهار تراژدی بزرگ شکسپیر محسوب میشود، داستان ژنرال محبوب اُتِللو را دنبال میکند که به تازگی با دزدمونا، دختر سناتور ونیزی، ازدواج کرده است . یاگو که از ترفیع کاسیو به جای خود به شدت خشمگین است، توطئهای پیچیده میچیند تا اُتِللو را متقاعد کند همسرش با کاسیو رابطه دارد . او با استفاده از دستمالی که دزدمونا گم میکند، مدرکی جعلی بر این خیانت میسازد و اُتِللو را چنان در چنگال حسادت اسیر میکند که سرانجام همسر بیگناهش را خفه میکند . وقتی حقیقت آشکار میشود، اُتِللو از شدت پشیمانی خودکشی میکند و سقوط تراژیک خود را کامل میسازد . این نمایشنامه به مضامین بنیادینی چون حسادت بیمارگونه (هیولای چشمسبز)، دستکاری روانی و فریب، نژادپرستی در جامعه ونیزی، و فروپاشی تدریجی عشق تحت فشار توطئه میپردازد .
این نمایشنامه که در سال ۱۶۰۴ نوشته شده، تراژدی سردار سیاهپوست ونیزی را روایت میکند که توسط پرچمدار شرورش، یاگو، فریب میخورد تا همسر وفادارش دزدمونا را به خیانت متهم کرده و او را به قتل برساند. این اثر به عنوان قدرتمندترین تحلیل شکسپیر از نیروی ویرانگر حسادت شناخته میشود.