درباره رمان آدم اول (آلبر کامو):
این کتاب که در سال ۱۹۹۴ توسط دختر کامو منتشر شد، در دسته آثار خودزندگینامهنویسی قرار دارد و کامو آن را «رمان بلوغ من» مینامید . این گفتار که تنها ۲۰ صفحه از نسخه خطی را در بر میگیرد، با لحنی شاعرانه و تقریباً داستانی، سفر پدر ژاک (آنری کورمری) را به همراه همسر باردارش در پاییز ۱۹۱۳ به روستایی دورافتاده در حومه الجزیره روایت میکند . کامو در این بخش به جای اتکا بر حافظه شخصی (چون خود در این واقعه حضور نداشت)، صحنه تولد خویش را همچون نویسندهای دانای کل بازآفرینی میکند؛ فضایی آکنده از باران، جادههای گلآلود و نگرانی پدر جوان از آینده . این گفتار برخلاف لحن فلسفی و خشک و بیاحساس آثار پیشین کامو، سرشار از توصیفات حسی و عاطفی از «چیزها و گوشت» است و نشانه روشنی از تغییری بنیادین در سبک نویسنده در واپسین سالهای زندگیاش به شمار میرود .
این کتاب نخستین گفتار از رمان ناتمام «آدم اول» است که کامو اندکی پیش از مرگش در سال ۱۹۶۰ روی آن کار میکرد و دستنوشته آن در کیف از میان خاکروبههای محل تصادف پیدا شد. این گفتار روایتگر تولد ژاک کورمری و نخستین روزهای زندگی پدر و مادرش در الجزایر است.