درباره کتاب متافیزیک (ارسطو):
این کتاب کهن‌ترین و اصلی‌ترین متن فلسفی در حوزه هستی‌شناسی (Ontology) است که ارسطو آن را در قرن چهارم پیش از میلاد (حدود ۳۵۰ تا ۳۳۰ ق.م) به نگارش درآورده و پایه‌گذار حکمت مشاء در جهان اسلام و فلسفه مدرسی در اروپای قرون وسطی بوده است. این کتاب در واقع مجموعه‌ای از چهارده رسالهٔ جداگانه است که پس از مرگ ارسطو توسط ویراستارانش با عنوان «بعد از فیزیک» (Meta-taphysics) گردآوری شده و به بررسی اصول اولیهٔ همهٔ واقعیت‌ها می‌پردازد. ارسطو در این اثر با نقد نظریهٔ مُثُل افلاطونی، وجود را به دو دستهٔ «بالقوه» و «بالفعل» تقسیم می‌کند و «جوهر» را به عنوان موجود اصیل که سایر چیزها بر آن حمل می‌شوند معرفی می‌نماید. از مهم‌ترین مفاهیم بنیادین آن می‌توان به «علت فاعلی، غایی، مادی و صوری»، «محرک نامتحرک» به عنوان نخستین علت جهان و تمایز «وجود و ماهیت» اشاره کرد. این کتاب همچنین شامل تحلیل «موجود از آن جهت که موجود است» می‌شود و به همین دلیل آن را «علم الهی» یا «فلسفه اولی» نیز نامیده‌اند. اندیشه‌های این اثر چنان بر فیلسوفان بزرگی چون ابن سینا، فارابی، توماس آکوئیناس و هگل تأثیر گذاشته که برخی تاریخ فلسفه را به قبل و بعد از متافیزیک ارسطو تقسیم کرده‌اند.