درباره کتاب تشنوج (عطیه حسینی):
این رمان در ژانر نمادین-عرفانی نوشته شده و نخستین بار در سال ۱۳۹۸ منتشر گردید. «تشنوج» واژهای است محلی (احتمالاً از گویشهای جنوبی یا شرقی ایران) به معنای «تشنگی عمیق و سوزان» که تشنگی صرفاً جسمی نیست، بلکه حسرتی روحی برای رسیدن به چیزی فراتر از این جهان است. داستان درباره «آسا»، زنی سیساله، است که پس از مرگ ناگهانی مادرش، دستنوشتههایی از او پیدا میکند که او را به سفری به سوی کویر مرکزی ایران و روستایی به نام «چاهنوج» میکشاند. عطیه حسینی با نثری شاعرانه، آکنده از تصاویر کویر (شنزار، تپههای ماسهای، آسمان پرستاره، کاروانسراهای متروکه) و با بهرهگیری از آیینهای محلی قناتچیها و داستانهای صوفیانه، مرز میان رئالیسم جادویی و عرفان عملی را محو میکند. ساختار کتاب غیرخطی و رویایی است: رویاها و مکاشفات آسا به اندازه روایت واقعی داستان اهمیت دارند. شخصیتهای فرعی (پیرمرد قناتچی، دختر بچهای که با شنها حرف میزند، و شتربانی که هرگز چهرهاش دیده نمیشود) همگی نمادهای کهنالگویی هستند. این کتاب به دلیل فضای خاص و زبانی که به نثر صوفیان کلاسیک (مانند سهروردی و عطار) نزدیک میشود، در میان مخاطبان جدی ادبیات داستانی مورد توجه قرار گرفته است. پایان کتاب باز و تأویلپذیر است: آیا آسا در چاهنوج به آب میرسد یا «تشنوج» خود سیراب شدن است؟ این اثر نامزد دریافت جایزه ادبی «کتاب سال جمهوری اسلامی» در بخش رمان عرفانی شد.
داستانی از تشنگی معنوی و جستجوی حقیقت در دل کویر و سنتهای کهن. روایتی نمادین از عطشی که نه با آب، که با نور و معرفت فرو مینشیند.