درباره کتاب بهائیگری (احمد کسروی)
این کتاب در دسته نقد دینی و فلسفه اجتماعی قرار دارد و نسخه اصلی آن در اواخر سال ۱۹۴۳ میلادی (۱۳۲۲ خورشیدی) بلافاصله پس از کتاب «شیعهگری» منتشر شد. کسروی که سخت به عقلانیت و تجدد باور داشت، در این اثر بهائیگری را نه یک دین مستقل، بلکه دنبالهای از تشیع و «توهمی» برخلاف قوانین طبیعی جهان میداند. او با رد هرگونه «دلیل نقلی» (وحی و مرجعیت دینی)، آموزه «امام غایب» در تشیع و تجلی آن در باور به «باب» را مانعی غیرمنطقی برای پیشرفت علمی و وحدت ملی معرفی میکند. این کتاب که در کنار «شیعهگری» نوشته شد، خشم روحانیون و گروههای مذهبی تندرو را برانگیخت و مستقیماً به صدور حکم اعدام و ترور کسروی توسط «فدائیان اسلام» منجر شد. کسروی در این تحلیل تاریخی-اجتماعی، تأکید میکند که پذیرش منجیِ موعود (چه در شیعه و چه در بهائیت) نوعی «تنبلی و استثمار» را ترویج میکند و مانع از آن میشود که انسانها خود در جهت اصلاح گناهان و بیعدالتیهای جهان اقدام کنند
این کتاب نقشی محوری در نقد عقلستیزانه آیین بهائیت دارد و استدلال میکند که این آیین، با تکیه بر موعودگرایی (مهدیباوری)، مانعی جدی بر سر راه پیشرفت و خردورزی در جامعه ایران است.