این نمایشنامه تک‌پرده‌ای به بررسی رابطه زور و دانایی در قالب گفت‌وگوی میان «شاه» و شخصیتی به نام «کُرد» در فضایی بسته و نمادین می‌پردازد.

درباره کتاب شاه گوش می‌کند (ایتالو کالوینو):
این نمایشنامه که در سال ۱۹۷۴ توسط ایتالو کالوینو نوشته شده، یکی از آثار نادر او در قالب تئاتر است و فضایی کاملاً مینیمال و فلسفی دارد. داستان در یک سالن خالی و احتمالاً زندان می‌گذرد که تنها دو بازیگر در آن حضور دارند: «شاه» (نشانه قدرت مطلق) و «کُرد» (نماد عقل سلیم یا راوی). کالوینو در این اثر کوتاه، الگوهای رایج ارتباطی و ارزشهایی چون «گوش دادن» و «تماشا کردن» را وارونه می‌کند. شخصیت شاه تنها می‌شنود اما نمی‌بیند و شخصیت مقابل او تمام کنش‌ها را توصیف می‌کند، که این امر به گفت‌وگویی طنزآمیز و در عین حال پرتنش درباره توهم قدرت و حقیقت منجر می‌شود. کالوینو با زبانی دقیق و موجز، چالش‌های شناخت و تفاوت میان فریاد و نجوا را در برابر نظام‌های اقتدارگرا به نمایش می‌گذارد. این اثر نمونه‌ای از نبوغ نویسنده در آمیختن فلسفه و کمدی سیاه در قالبی کم‌نظیر است.