آیا آدمها پس از اولین ملاقات میتوانند بگویند طرف مقابل را دوست دارند یا دوست ندارند؟ در هر دو صورت ناخواسته دروغ میگویند. آنها وقتی میتوانند صادقانه کسی را دوست داشته باشند که او را تمام و کمال بشناسند. در حالی که آنها تنها همان جنبهی او را که میشناسند دوست دارند. بسیاری از خودهای درون او را نمیشناسند بنابراین در حالی که آدمها به هم میگویند دوستت دارم، در همان حال به همدیگر اعتماد ندارند، در همان حال از همدیگر میترسند، در همان حال نگران این هستند که اگر طرف مقابلم بداند که من چنین هستم در مورد من چه فکر میکند؟!!