این رمان داستان پیرمردی فداکار به نام «بابا گوریو» را روایت می‌کند که تمام ثروت و زندگی خود را صرف دختران ناسپاسش می‌کند و در فقر و تنهایی می‌میرد.

درباره کتاب بابا گوریو (اونوره دو بالزاک):
این رمان که در سال ۱۸۳۵ منتشر شده، یکی از شاهکارهای بالزاک و جزئی از مجموعه عظیم «کمدی انسانی» اوست. داستان در پانسیون خصوصی «وامکه» در پاریس می‌گذرد، جایی که چندین مستأجر عجیب در کنار هم زندگی می‌کنند. گوریو، پیرمردی ثروتمند، در آغاز مورد احترام همگان است اما کم‌کم مستأجران متوجه می‌شوند که ثروتش رو به کاهش است. در حقیقت، گوریو تمام دارایی خود را به دو دخترش (دلفین و آناستازی) داده تا آنها بتوانند ازدواج‌های اشرافی انجام دهند. اما دختران پس از گرفتن پول، پدر را به کلی طرد می‌کنند و حتی در بستر مرگ هم به دیدنش نمی‌آیند. در کنار این داستان غم‌انگیز، روایت دیگری نیز وجود دارد: «اوژن دو رستیناک»، دانشجوی جوان و جاه‌طلب، که از طبقه اشراف است اما پول ندارد، تلاش می‌کند با ارتباط با زنان اشرافی به ثروت برسد. بالزاک در این رمان تصویری بی‌رحمانه از جامعه پاریس در قرن نوزدهم ارائه می‌دهد: جامعه‌ای که در آن پول و عنوان مهمتر از عشق و فداکاری است. شخصیت بابا گوریو نماد «پدر فداکار اما نابینا» و دخترانش نماد «جامعه مصرف‌گرا و خودخواه» هستند. بالزاک این رمان را در ۴۰ روز نوشت و آن را یکی از بهترین آثار خود می‌دانست. پایان رمان که اوژن پس از مرگ گوریو، بر فراز قبرستان پرلاشز به پاریس نگاه می‌کند و با فریاد «حالا نوبت ماست» وارد جاه‌طلبی بی‌رحمانه می‌شود، یکی از مشهورترین پایان‌های ادبیات جهان است. این کتاب به عنوان یکی از تأثیرگذارترین رمان‌ها در سبک واقع‌گرایی (رئالیسم) شناخته می‌شود و بارها به فارسی ترجمه شده است.