این رمان داستان مردی به نام «پارسا» را روایت می‌کند که پس از مرگ مادرش، در زیرزمین خانه قدیمی، دفترچه‌ای پیدا می‌کند و با «رسوب» خاطراتی روبرو می‌شود که سه نسل از خانواده‌اش سعی در دفن آنها داشته‌اند.

درباره کتاب رسوب (سروش روحی):
این رمان در ژانر معمایی و روانشناختی با درونمایه ترومای بین‌نسلی نوشته شده و از آثار سروش روحی (سروناز روحی)، نویسنده معاصر ایرانی، است. داستان درباره پارسا، معمار سی و پنج ساله‌ای است که برای تخلیه و فروش خانه پدری به شهری کوچک در شمال بازمی‌گردد. در زیرزمین خانه، یک صندوق قدیمی حاوی دفترچه خاطرات مادربزرگش و چندین نامه بدون مهر پست پیدا می‌کند. با خواندن این اسناد، درمی‌یابد که مادربزرگش در جوانی عاشق جوانی ارمنی به نام «لئون» بوده، پدربزرگش (که هرگز او را ندیده) این عشق را با خشونت سرکوب کرده، و تمام خانواده از آن زمان تاکنون زیر «رسوب» دروغ و سکوت زندگی کرده‌اند. روحی در این کتاب از استعاره «رسوب» استفاده می‌کند: همانطور که لایه‌های رسوب در طبیعت، فسیل‌ها را برای میلیون‌ها سال پنهان می‌کنند، دروغ‌های خانوادگی نیز حقیقت را زیر لایه‌هایی از سکوت، فراموشی اجباری، و تابو دفن می‌کنند. ساختار کتاب غیرخطی است و میان سه بازه زمانی (دهه ۱۳۲۰، دهه ۱۳۵۰، و زمان حال) در نوسان است. نثر کتاب شاعرانه، پر از توصیف‌های حسی از باران شمال، کپک زدن دیوارهای زیرزمین، و صدای جیرجیرک‌ها در شب است. عنوان «رسوب» به این ایده اشاره دارد که حقیقت هرگز ناپدید نمی‌شود، فقط زیر لایه‌های بعدی مدفون می‌گردد و روزی توسط یک «کاوشگر» (در اینجا پارسا) کشف خواهد شد. پایان رمان باز و تلخ است.