درباره کتاب دیوان سنایی غزنوی:
این اثر در دسته غیرداستانی و شعر کلاسیک عرفانی-حکمی فارسی قرار دارد و سنایی را به عنوان نخستین شاعری معرفی میکند که مفاهیم عرفان و تصوف را به طور جدی وارد شعر فارسی کرد. دیوان سنایی نقطه عطفی در تحول شعر فارسی است، جایی که مضامین مدحی و بزمی به تدریج جای خود را به پند، زهد، نقد دنیا و در نهایت اصطلاحات عرفانی میدهند. قصاید او غالباً با ستایش خدا و نعت پیامبر آغاز میشود و سپس به مدح پادشاهان غزنوی و سلجوقی میپردازد، اما در لابهلای آنها نکات اخلاقی و انتقادات اجتماعی تند دیده میشود. غزلیات سنایی، هرچند از نظر شمار کمتر از قصاید است، از نخستین غزلهای عاشقانه-عرفانی محسوب میشود که بعدها در آثار عطار و مولوی به اوج میرسد. این دیوان، هم از نظر تاریخی (تأثیر بر تمام شاعران پس از خود) و هم از نظر محتوایی (ترکیب حکمت، عرفان و طنز تلخ) از منابع کلاسیک بیبدیل ادب فارسی به شمار میرود.
این کتاب مجموعه کامل اشعار حکیم ابوالمجد مجدود بن آدم سنایی غزنوی، شاعر بزرگ قرن پنجم و ششم هجری، شامل قصاید، غزلیات، قطعات و رباعیات اوست.