این رمان داستان زندگی دو جوان (نوید و مرجان) را در فضای خشک و بی‌آب اصفهان و حاشیه زاینده‌رود روایت می‌کند. آنها درگیر بحران هویت، رابطه عاشقانه پیچیده و معمایی در مورد پدربزرگ مرجان می‌شوند که به خشکی تدریجی رود و «گاوخونی» (محل فرونشست رود) مربوط است.

درباره کتاب گاوخونی (مدرس صادقی):
این رمان در دسته ادبیات معاصر ایران با درونمایه اجتماعی-عاشقانه و فضایی نمادین قرار دارد و از آثار شناخته‌شده مدرس صادقی بعد از انقلاب به شمار می‌رود. نویسنده با نثری شاعرانه و در عین حال بی‌پرده، بحران آب و خشکی زاینده‌رود را نه تنها یک فاجعه زیست‌محیطی، بلکه استعاره‌ای از خشکی تدریجی احساسات و فروپاشی روابط انسانی در جامعه مدرن شهری به تصویر می‌کشد. شخصیت‌های داستان، نوید (نقاش) و مرجان (معمار)، هر یک به نوعی درگیر جستجوی «منبعی» گمشده در زندگی خود هستند؛ نوید به دنبال سوژه‌ای برای نقاشی و مرجان به دنبال طراحی ساختمانی بر بستر خشکیده رودخانه. گذر زمان در رمان، میان خاطرات کودکی شخصیت‌ها در دوران پرآبی زاینده‌رود و وضعیت خشک و گردآلود امروز اصفهان در نوسان است. «گاوخونی» که نام تالابی در انتهای زاینده‌رود است، در این کتاب به نماد «پایان خط» و «مرگ تدریجی» تبدیل می‌شود. این رمان به دلیل نگاه نو به مسئله آب و استفاده از زبان بومی اصفهانی، مورد تحسین منتقدان قرار گرفته و به یکی از آثار ماندگار دهه هشتاد خورشیدی تبدیل شده است. برای دوستداران ادبیات اقلیمی و رمان‌های نمادین ایرانی، کتابی عمیق و تکرارنشدنی است. نسخه اصلی این رمان در سال ۱۳۸۵ منتشر شده است.