روایتی شاعرانه و تأمل‌برانگیز از زندگی کارگران و صیادان جنوب ایران که در حاشیه دریا و فقر دست و پنجه نرم می‌کنند. نویسنده با زبانی ناتورالیستی، تلخی طنز سیاه را با رگه‌هایی از عرفان گره می‌زند.

درباره کتاب بر دریاکنار مثنوی (م. ا. بهآذین):
این رمان از آثار شاخص نویسنده چپ‌گرای ایرانی، م. ا. بهآذین (محمود اعتمادزاده)، در دهه ۱۳۴۰ منتشر شده و فضایی میان داستان اجتماعی و شعر منثور دارد. داستان حول شخصیت‌های حاشیه‌نشین بندرعباس می‌چرخد که درگیر فقر، خرافات و استثمار سوداگران محلی هستند. عنوان کتاب ارجاعی کنایی به مثنوی معنوی مولاناست، اما بهآذین عرفان را از آسمان به زمین می‌آورد و آن را در دل «شکم گرسنه» و «انتظار برای لنج» معنا می‌کند. سبک کتاب با جملات کوتاه، ضرب‌آهنگ تند و واژگان محلی جنوب، فضایی خشن و در عین حال تغزلی می‌سازد. این رمان به دلیل نگاه تلخ و بی‌پرده به محرومیت و نقد ساختارهای سنتی قدرت، در زمان خود با سانسور مواجه شد. با این حال، بر دریاکنار مثنوی یکی از آثار پیشگام در پیوند ادبیات داستانی ایران با واقعیت‌های تلخ طبقه فرودست و جغرافیای جنوب به شمار می‌رود.