درباره کتاب ده داستان (هوشنگ گلشیری):  
این کتاب که از آثار شاخص داستان‌نویسی معاصر ایران به شمار می‌رود، نمایانگر سبک خاص و پیشروانه گلشیری در دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی است. ده داستان این مجموعه، هر یک به نوعی با تکنیک‌هایی چون «چندصدایی» (حضور هم‌زمان صداها و دیدگاه‌های مختلف بدون برتری نویسنده) و «ناگزیری» (عدم قطعیت در معنا و پایان‌بندی) نوشته شده‌اند که مخاطب را در جست‌وجوی حقیقت با شخصیت‌ها همراه می‌کند . در این داستان‌ها، خبری از روایت خطی و قطعی کلاسیک نیست؛ نویسنده به جای ارائه پاسخ، پرسش‌های بنیادینی درباره واقعیت، حافظه و عدالت پیش می‌کشد. گلشیری که در کنار بهرام صادقی و غلامحسین ساعدی از نسل طلایی دهه چهل محسوب می‌شود ، توانسته بود با تأثیرپذیری از نویسندگانی همچون صادق هدایت و سپس عبور از آنان، زبانی تازه و شاعرانه به داستان کوتاه فارسی ببخشد. برخی از داستان‌های این مجموعه، مانند «مردی با کراوات سرخ»، به نمادهایی از جست‌وجوی هویت و اضطراب انسان معاصر تبدیل شده‌اند. این کتاب همچنین به دلیل ترجمه و انتشار در سطح بین‌المللی، نقش مهمی در معرفی ادبیات داستانی مدرن ایران به جهان داشته است.