این رمان ناتمام، داستان کودکی به نام ژاک کورمِری را در الجزیرهٔ فقیرنشین اوایل قرن بیستم روایت می‌کند. نویسنده با نثری شاعرانه و صمیمی، تلاش برای کشف هویت پدری را که در جنگ جهانی اول کشته شده، بهانه‌ای برای سفر به درون خویشتن و ریشه‌های بی‌سواد و گمنام یک خانوادهٔ فقیر قرار می‌دهد.

درباره کتاب آدم اول (آلبر کامو):
این رمان در میان آثار کامو جایگاهی ویژه دارد، چرا که او آن را به عنوان نخستین کتاب پس از دریافت جایزه نوبل (۱۹۵۷) آغاز کرد، اما دو سال بعد در یک تصادف رانندگی درگذشت و دست‌نویس ۱۴۴ صفحه‌ای آن بر روی خاکستر جاده پیدا شد. این کتاب که توسط دختر کامو (کاترین) ویرایش و در سال ۱۹۹۴ منتشر شد، به نوعی «اتوبیوگرافی پنهان» او محسوب می‌شود. داستان ژاک، شباهت زیادی به زندگی خود کامو دارد: پدری که هرگز ندیده، مادری ناشنوا و بی‌سواد از تبار اسپانیایی‌ها، زندگی در فقر مطلق و تلاش برای فرار از طریق تحصیل. اما این رمان برخلاف «بیگانه» که سرد و فلسفی است، سرشار از عشق به مدیترانه، گرما، مادر و خاک الجزایر است. کامو در اینجا به جای «پوچی»، بر «وفاداری به فقر» و «ریشه‌های گمنام» تأکید می‌کند. ترجمه منوچهر بدیعی از این اثر، که خود از روشنفکران و مترجمان بنام ایرانی است، نثری روان و شاعرانه دارد و توانسته حس نوستالژی و جستجوی حقیقت را به خوبی به فارسی منتقل کند. «آدم اول» برای هر خواننده‌ای که می‌خواهد کاموی انسانی و نه فیلسوف سردی را ببیند، اثری بی‌نظیر و غم‌انگیز است.