درباره کتاب میرزا (بزرگ علوی):
این مجموعهداستان که در دهههای چهل و پنجاه خورشیدی (و نسخهٔ اصلی آن در سال ۱۹۷۸) منتشر شده، مشتمل بر شش داستان کوتاه به نامهای «میرزا»، «آب»، «دربدر»، «یکه و تنها»، «احسنالقصص» و «وبا» است. سبک نگارش بزرگ علوی در این کتاب ساده، بیتکلف و در عین حال واقعگرایانه است و او را در کنار صادق هدایت، از پایهگذاران داستاننویسی نوین ایران میدانند. داستان «میرزا» که نام کتاب نیز از آن گرفته شده، به سرگذشت کسی میپردازد که در غربت به پناهندگان سیاسی برای یافتن خانوادههایشان یاری میرساند و وضعیت روحی و اجتماعی مهاجران اجباری را به تصویر میکشد. در مقابل، داستان «وبا» روایتگر فردی بیرحم و سودجو است که برای منافع شخصی، مدام چهره عوض میکند. داستان «آب» از تلاش مردی برای آوردن آب به غریبهای در حال مرگ حکایت دارد، و «یکه و تنها» به صورت نامهنگاری یک زندانی سیاسی با دخترش روایت میشود که از جمله داستانهای تأثیرگذار این مجموعه است.
مجموعهای از شش داستان کوتاه با درونمایههای اجتماعی، سیاسی و روانشناختی، که در سالهای اقامت نویسنده در آلمان نوشته شده است.