درباره رمان ابله (فیودور داستایوسکی):
این رمان در زمره شاهکارهای ادبیات روسیه و فلسفه اگزیستانسیال قرار دارد و نخستین بار در سال ۱۸۶۹ منتشر شده است. داستایوسکی در این اثر شخصیتی به نام شاهزاده لیو نیکولایویچ میشکین را خلق می‌کند که به دلیل سادگی و صداقت بی‌مرزش، از سوی جامعه «ابله» خطاب می‌شود، اما در حقیقت مسیح‌وارترین و نیک‌ترین چهره داستان است. رمان حول محور مثلث عشقی میان میشکین، ناستازیا فیلیپوونا (زنی رنج‌دیده و خودویرانگر) و روگوژین (تاجری پرشور و جنایتکار) شکل می‌گیرد. داستایوسکی با لحنی چندلایه، پرسش از امکان زندگی با فضیلت در جهانی سرشار از ریاکاری، شهوت و پول را بی‌پاسخ نمی‌گذارد. صحنه مشهور به قتل رساندن ناستازیا توسط روگوژین در حالی که میشکین در کنار جسد بیهوش می‌شود، یکی از قوی‌ترین تصاویر ادبیات جهان است. این رمان بر خلاف «جنایت و مکافات» و «برادران کارامازوف»، هیچگاه راه نجاتی برای نیک‌مطلق تجویز نمی‌کند و به همین دلیل تلخ‌ترین اثر داستایوسکی خوانده می‌شود.