این کتاب که در سال ۱۹۸۷ منتشر شده، اولین اثری از برگمان است که قرار نبوده به فیلم یا تئاتر تبدیل شود. برگمان در این زندگینامه خودنوشت، با نثری شاعرانه و روایتی سینمایی به عمق خاطرات، سینما، هنر و تنهایی میپردازد و کتاب را بیش از آنکه روایتی خطی باشد، به موزاییکی بزرگ از فلاشبکهای عمیقاً شخصی تبدیل کرده است. این اثر آمیزهای از حافظه، واقعیت و داستان است. برگمان با صراحت تمام از پدر کشیش لوتری و سختگیرش میگوید و دوران کودکی سرشار از مفاهیمی مانند گناه، اعتراف و تنبیه را روایت میکند. نگاه صادقانه و بدونتعارف او به زندگی، از مشکلات و بحرانها گرفته تا رویاها و شادیها، «فانوس خیال» را به «اعترافاتی مدرن» تبدیل کرده است. این کتاب با عنوان اصلی «Laterna Magica» و ترجمهٔ انگلیسی «The Magic Lantern» شناخته میشود و در ایران با ترجمهٔ مهوش تابش و مسعود فراستی توسط نشر هرمس منتشر شده است.
چند سال پس از بازنشستگی از سینما، اینگمار برگمان نگاه فیلمساز تیزبین خود را به زندگی شخصی اش میچرخاند و سفری بصری و روایی را از کودکی روستایی در سوئد تا کار در تئاتر و دوران طلایی هالیوود، به همراه تاریخ عاشقانهای پرفرازونشیب شامل پنج همسر بازگو میکند.