درباره کتاب گوش کن، آدمک! (ویلهلم رایش): این اثر در سال ۱۹۴۸ منتشر شده و جزوهای نقادانه از سوی ویلهلم رایش، پزشک و روانکاو نامدار اتریشی، است. کتاب که در ایران با ترجمهٔ سید احمد نوابی نیز شناخته میشود، از زاویهای تکاندهنده به نقد ساختارهای روانی و اجتماعی مدرن میپردازد. رایش که روزگاری از شاگردان فروید بود، در این کتاب با لحنی خطابی، مخاطب خود را «آدمک» میخواند و فریاد میزند تا از خواب غفلت بیدار شود. او در این اثر، توفانهای هیجانیِ فردیِ مولدِ عشق به زندگی را توصیف میکند، درست همانطور که یک نقاش، توفان را تصویر میکشد. هدف کتاب، برانگیختن یک واکنش شخصی و عمیق در خواننده است، نه ارائهٔ یک دکترین خشک. رایش در ادامه از «طاعون هیجانی» (emotional plague) سخن میگوید؛ بیماری روانیای که به باور او ریشهٔ تمام آلام اجتماعی و سیاسی بشر است.
این کتاب اعتراض سختکوشانهٔ یک دانشمند به رازی نهانی است؛ طرحی که برای برانگیختن «طاعون هیجانی» و نابودی انسان طراحی شده است. اما این اثر، نه راهنمای زندگی است و نه به دنبال متقاعد کردن یا فرموله کردن برنامهای خاص.