رمان «بینایی» نوشته ژوزه ساراماگو، نویسنده شهیر پرتغالی و برنده جایزه نوبل ادبی، دنباله‌ای بر شاهکار پرفروش او یعنی «کوری» محسوب می‌شود. این کتاب در سال ۲۰۰۴ منتشر شده و دوازدهمین رمان ساراماگو است که در ایران با ترجمه روان اسدالله امرایی توسط انتشارات مروارید به چاپ رسیده است. داستان در همان شهری از رمان قبلی روایت می‌شود و ماجرا چهار سال پس از پایان بیماری کوری، با شروع یک روز بارانی در یک حوزه اخذ رأی آغاز می‌شود. در شهری که مردمش به تازگی از یک همه‌گیری اسرارآمیز نجات یافته‌اند، شرکت در انتخابات با اقبالی عجیب مواجه نشده و اکثریت مردم به نشانه اعتراض، آرای سفید خود را به صندوق می‌اندازند. این اتفاق خشم و وحشت دولت را برمی‌انگیزد و آنها این اقدام خودجوش را یک توطئه سازماندهی شده علیه قدرت می‌پندارند و در مقابل شهروندان دست به سرکوبی بی‌رحمانه می‌زنند. ساراماگو در این اثر با زبانی طنزآلود و جسورانه، به نقد مستقیم نظام‌های قدرت و دموکراسی می‌پردازد و مفاهیمی چون آزادی، برابری، رسانه و نقش رسانه‌های جمعی را به چالش می‌کشد. برخلاف «کوری» که فضایی استعاری داشت، در این کتاب نویسنده کاملاً صریح و مستقیم به مسائل سیاسی می‌پردازد و تک تک مخاطبان را به تفکر درباره وظیفه اجتماعی خویش وامیدارد. این رمان که با پایانی ویرانگر و تامل‌برانگیز به اوج خود می‌رسد، نه تنها یک داستان جذاب بلکه بیانیه‌ای سیاسی علیه تمامی اشکال اقتدارگریزی و خودکامگی است که چهره واقعی مردم را در برابر قدرت به تصویر می‌کشد. مطالعه این کتاب برای علاقه‌مندان به ادبیات کلاسیک و سیاسی معاصر، به ویژه کسانی که «کوری» را خوانده‌اند، تجربه‌ای عمیق و فراموش‌نشدنی خواهد بود.