شعر فروغ، شعر مفهوم است. مفهوم در عالم شعر، عرصه نامحدودی است که شاعر به قالب و شکل درمی‌آورد. اما از سخنان خود فروغ می‌توان فهمید که در سه کتاب اول که با مفهوم محدودی که همان عشق تن باشد سروکار دارد، هنوز نمی‌داند که نامحدودی عرصه مفهوم، معلول درنیافتن اهمیت زبان در شعر است؛ چون این زبان است که می‌تواند با کاربرد هوشمندانه، صفت نامحدودیت به مفهوم ببخشد. اگر زبان یکنواخت و یکدست شد، مفهوم هم محدود و مکرر می‌نماید.

در این کتاب به بررسی شعر فروغ پرداخته شده و این مباحث از خلال اشعار او تبیین شده است: آزادی «فردیت» از رمه، فروغ و آزادی فردیت، دنباله شورش ـ آغاز خروج واقعی، فروغ در قلمرو شعر معاصر ـ تولد دیگر، و چگونه فروغ از سه کتاب اول به تولد دیگر می‌رسد.

در این نوشتار، شعر و اندیشه “فروغ فرخزاد” بررسی و تبیین شده است. به تصریح نگارنده: “فروغ از نخستین زنانی است که خیلی زود به آن اسارت شبان رمگی و خصوصا اسارت زن پی می‌برد…. نخست باید پذیرفت که شعر فروغ، شعر محتوا است و محتوای او، از جانی بی‌قرار و مدار و تکه‌پاره در لحظه‌ها و زمان‌ها تشکیل شده و این محتوا بوده که به تدریج شکل او را به دنبال کشیده و خود محتوا نیز، هرگز نمی‌توانسته بر یک ساحت یا در یک بستر همواره موجودیت یافته باشد، این است که ما در تمامی شعرهای او، با سیمای درونی فروغ سر و کار داریم، نه با شاعری حرفه‌ای و تئوری‌گرا، که پس از سرودن هر شعر، به نگرش مکانیکی بر ساختار شعرش خم می‌شود. فروغ در سست‌ترین شعرش از نظر فرم، صادق و صمیمی است… نخستین شعر کتاب تولد دیگر، مبشر “معاصر” شدن فروغ و شخصیت شعری او است.

چرا می‌گویم معاصر بودن؟ آیا مفهومش این است که در سه کتاب نخستین، فروغ “معاصر” نیست؟ پاسخ این است که هم آری، هم نه. آری ، چون شعر فروغ در آن کتاب‌ها از نظر محتوا، سوبژکتیو به تعبیر نیمایی نیست. موضوع شعرها، هر چند یکنواخت است و بر “تم” متداول “عشق و بدن” متکی است، در بسیاری از شعرها، قالب هم می‌توانست غزل یا قصیده باشد یا دوبیتی‌های فقط به هم پیوسته و گزاره‌های شعری از فاعلیت گوینده مایه بگیرند.

اما در کل عشقی زمینی می‌ماند و عینیت خود را بروز می‌دهد و نقش ابژه را هم آشکار می‌سازد…. اما بی‌گمان همان “ایمان بیاوریم…” است که تمامی آواز اوست، گویا از اول با ما مزاح می‌کند که: غصه نخورید که من می‌روم…کسی می‌آید که مثل هیچ کس نیست. او عادل است. مثل مرگ عادل! و همه اختلاف‌ها را از میان برمی‌دارد و ما را در عرصه‌ای وا می‌گذارد…”.