دیگنو ده آلابانتزا(digno de alabanza) نامی ساختگی به معنای «به غایت ستودنی» در زبان اسپانیولی و برگرفته از مرموز صد و چهل و پنجم از مزامیر داود-کتاب مقدس و از اوصاف یهوه است.
عنوان رمانی کوتاه (داستان بلند) از محمود کیانوش. رمان نخستین بار در سال ۱۳۵۶ به عنوان ترجمهی کتابی از نویسندهای پرویی به نام دیگنو ده آلابانتزا (به مثابه اسم مستعار خود کیانوش) توسط نشر آگاه چاپ و منتشر شده است. زمان داستان اواسط قرن بیستم و مکانش روستایی در کشور پرو است. رمان از زاویه دید دانای کل روایت شده است. این کتاب که در زمان پهلوی هم با سانسور مواجه شده، گویا هرگز تجدید چاپ نشده است.
شخصیتهای مهم: ماریانا (دختر جوان روستایی)؛ فرناندو (پدر ماریانا)؛ خُوان (ارباب ده)
پیرنگ
ماریانا، دختر جوان روستایی، دوسال پیش پدر خود فرناندو را که روستاییِ زحمتکش و آگاهی بوده از دست داده است. فرناندو در دوران جوانی همراه گروهی از مردم در قیامهایی بر ضد خُوان (ارباب ده) شرکت داشته و پسر نوجوان او را نیروهای دولتی کشتهاند.
این قیام نافرجام همیشه مایهی سرخوردگی و آزار روحی پدر بوده است و وی از این که به خاطر زنش که آن روزها آبستن ماریانا بوده نتوانسته تا پای جان مقاومت کند، در خود احساس سرافکندگی و شرم میکند. با این همه از دورهی کودکی دخترش با او از ظلم ارباب گفته و او را از روحیهی فرمانبرداری و نیز خرافات و جهلی که بر ساکنان روستا مستولی است دور نگه داشته…