«أحدُهم یفکّرُ بماءٍ أعمق» (یکی به آبی عمیـق میاندیشد) عنوان دومین مجموعه شعر حمزه کوتی، شاعر و مترجم خوزستانی، همراه با ترجمه فارسیِ او منتشر شده است.
این مجموعه شامل ۴۰ شعر به شیوه افقی و شامل گزیدهای از شعرهای او میان سال ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۵ است. فضاهای کلی شعرها میان عالم درون و عالم بیرون است.
شاعر در مجموعه شعر خود به پل، پرنده، رودخانه و غرقشدگان با رویکردی مرگاندیش پرداخته است. فضاهای سوررئالیستی و گاه امپرسیونیستی نیز در این مجموعه دیده میشود.
زمان در این شعرها حالتی دورانی و بیپایان دارد. امرو القیس، شاعر بزرگ عصر جاهلی، در نوشگاهی پرهیاهو با شاعر قهوه مینوشد. عصای المعری شاعر نابینای قرن پنجم، تنها راهنمای او در جهانی کور است.
در این مجموعه ردپایی از فروغ فرخزاد نیز دیده میشود. زنی که در رودخانه کارون شنا میکند که میتواند نماد بانوی آب باشد.
شاعر در این مجموعه به محاکات با جهان بیرون میپردازد. جهانی که بیش از آن که واقعی باشد فراواقعی است و بیش از آن که بگریاند میخنداند. پیرزنان، غریقان، دختران مرده، سربازان، زن مردهشوی، گورکنان و زنان عباپوش شخصیتهایی هستند که در این مجموعه مهآلود و مبهم دیده میشوند.
از ویژگیهای دیگر این شعر، فشردگی است. شعرها فشرده و بیحاشیه نوشته شدهاند. شاعر در این شعرها نقش اشارتگر را ایفا میکند. آن فعال در شعرها گاه هست و گاه نیست. اما در مجموع آن صدا، صدای شاعر و چه بسا آن شخصیتهای مهآگین، خود پارههای پراکنده شاعر باشند.
این مجموعه شعر را نشر مِهری در لندن به چاپ رسانده است.