نمایشنامه ای در دو پرده
داستان کتاب حاضر، با موضوع اجتماعی ـ سیاسی از نماشنامههای آلمانی قرن نوزدهم است .گرهارد هاوپتمان نمایشنامهنویس آلمانی بود که در سال ۱۹۱۲ میلادی، برندهی جایزه نوبل ادبیات شد. صحنه تاریک تئاتر و زنی نشسته بر روی صندلی در ابتدای نمایش ذهن مخاطب را به سمت دادگاه و بازپرسی می برد ، بله این زن به عنوان متهم به قتل همسرش در مقابل بازپرس پرونده نشسته و پشیمان از کار نکرده اش جوابگوی سوالاتی است که از او پرسیده می شود ، سوالاتی که هرکدام از جواب هایش در قالب بخشی از نمایش عنوان می شود و ذهن مخاطب را درگیر موضوع نمایش می کند….
گرهارد هاوپتمان در سال ۱۸۶۲ در اوبرزالتسبرون متولد شد. والدین او روبرت و ماری هاوپتمان مدیران هتل بودند. او سه خواهر و برادر از خود بزرگتر داشت. وی در بچگی به دوست داشتن داستانهای تخیلی معروف بود. بعدها اسم خود را از گرهارد به گرهارت تغییر داد. وی از معروفترین نمایندگان سبک ناتورالیسم بود که با وجود این به طبع خود در سبکهای دیگر را نیز آزموده است.
از متن کتاب:
آرایش صحنه؛
اتاقی در نوانخانه دهکده ای کوهستانی. دیوارها عاری از آرایش. دری در وسط انتهای صحنه. در سمت چپ این در پنجره کوچکی است، پیش پنجره یک میز و یک نیمکت اسقاط. نزدیک میز و در جانب چپ آن بخاری قرار دارد. سمت راست در یک تشک کاهی با لحاف کاهی و چند روپوش ژنده. شب طوفانی در ماه دسامبر.
تولپه زن گدای ژنده پوش پیر در کنار میز نشسته است و در روشنائی شمع پیه سوز سرودی را از دفترچه سرود می خواند. جهت های صحنه از لحاظ راست و چپ از نقطه نظر هنر پیشه گفته شده است:
تولپه:
(با صدای خشک و تحریر دار می خواند)
مسیح، دوستدار روان من،
بگذار من بسوی تو بشتابم،
هنگامیکه امواج اضطراب …
(هدویک که بنام هته شناخته خواهد شد وارد می شود؛ زن وقیحی است، در حدود سی سال دارد و موهایش آشفته است. پارچه ضخیمی بسرش بسته و بسته ای زیر بغل دارد. لباسش سبک و نخ نما است.)
هته: (انگشتانش را بادم خود گرم می کند.)
خدا رحم کند، زمستان سختی در پیش داریم. (کیسه را روی میز می اندازد و بفوت کردن انگشتانش ادامه می دهد، پا بپا می کند، کفش هایش کهنه و پاره است.) یه عمر بود همچو هوائی ندیده بودیم…