نمایشنامه : خانه نمایش – ۱۵-۱۰-۱۳۵۶ / تهران

گامی بلند، به سوی پیشبرد تئاتر ایران
یک متن شعر گونه بدلیل جذابیتهایی که در خود نهفته دارد ، بهتر به دل می نشیند و راحت تر هضم میشود و بر همین مبناست ده در اجرای نمایش ” سوکنامه برای تو میبینیم که ایرج جنتی عطایی با آگاهی از این مساله، نمایش ” سوکنامه برای تو را در قالب شعری عرضه کرده است. این مساله قابل پیش بینی بود، بدلیل سرودهای بسیار او و همچنین تم کلی کار گروه که با شعر و ریتم همراه است .

چشم انداز :
همه جا تاریک است. در تاریکی صدای تنبک آغاز میشود (دام دادام ). نور که می آید صفی گل بدست در پیشانی صحنه ایستاده اند. سین ۱ – سین ۲ – سین ۳ سین ۴ که سیاهپوشند و سین ۵ که لباس سرخ به تن دارد (مردیست با مقنعه و لباس بلند ریشو و طاس) هر چهار سیاهپوش شاخه ئی گل سرخ در دست دارند. سرخپوش علامتی صلیب مانند حمل می کند که بر روی سطح افقی آن چاقوهای متعددی آویخته شده است. سینی خالی ئی نیز جلوی شکم اوست که با بندی از گردنش آویخته شده است.
سیاهپوشان
به غمگساری دلمردهای تن خسته
چگونه گریه کنم منکه سوگوار توام
به بی بهاری این باغ خفته در آتش
چگونه سبز سوم منکه داغدار توام…