در تفکیک جنسیتی جامعۀ بشری، زنان نیمی از اعضای هر جامعه را تشکیل میدهند. هر سرزمین با توجه به ویژگیهای فرهنگی و سنن دیرینۀ خود نگرشی خاص به این قشر از جامعه دارد، اما آنچه که باید مورد توجه قرار گیرد این است که زنان در طول تاریخ همواره به دلیل خصایلی عموما فیزیکی منحصر خود، در مرتبهای نازلتر از مردان جای گرفتند و بسیاری از حقوق ایشان مورد اجحاف واقع شده است.
نویسندۀ کتاب حاضر میکوشد دیدگاه باستانی ایرانی را نسبت به زنان با تکیه بر اوستا و متون تاریخی به جای مانده از دورههای باستانی ایران مورد مطالعه قرار دهد. وی پس از توضیحی کوتاه در باب نقش زن در ساختار زندگی و چگونگی آفرینش زن و مرد در اسطورهها و باورهای ایرانی و آموزههای اسلامی، به تحلیل نقش زنان مشهور اسطورهای ایران (سلسلۀ کیانی) میپردازد
. در ادامه نیز زنان تاریخساز هر دورۀ تاریخی ایران باستان تا ورود اسلام به ایران (ماد هخامنشی سلوکی اشکانی و ساسانی) را در بخشی مجزا بررسی میکند.