لهجه بخارایی نوشتهی زندهیاد احمدعلی رجایی بخارایی (۱۳۵۷-۱۲۹۵) استاد پیشین دانشگاه تبریز و فردوسی مشهد است که در آن به «اصالت لهجهی بخارایی»، «مختصات دستوری لهجهی بخارایی»، «برخی جملهها و گفتوگوهای روزانه»، «نمونهای از نثر نویسندگان کنونی بخارا» و «نموداری از لغات متداول در بخارا» پرداخته است.
این نبیگ نشانگر پیوستگی پارسیزبانان با همزبانانِ همفرهنگی است که از سالها پیش روسها و ازبکها میانشان جدایی انداختهاند. گفتنی است که کنون نیز ازبکان از هیچگونه کوششی برای از میان بردن زبان پارسی در بخارا و سمرقند و دیگر شهرهای ایرانی که در ازبکستان کنونی جای دارند، کوتاهی ندارند.
نیاکان نگارنده، احمدعلی رجایی بخارایی، از دهگانان دیهی پاژ بودهاند، همان دیهای که فردوسی بزرگ در آنجا دیده به جهان گشود. پدربزرگ وی در یکی از ترکتازیهای ترکمانان ربوده و در بخارا به بزرگمردی فروخته شد و او اندکاندک گوهر خویش را به کار آورد و کارش تا وزیری امیر بخارا بالا گرفت و زنی از بخاراییان بگرفت و فرزنددار شد که بزرگ ایشان پدر احمدعلی رجایی است.
نگارنده این را و دیگر دادههایی که مایهی آشنایی ژرف وی با لهجهی بخارایی شده در پیشگفتار این نبیگ نوشته است که خوانندگان پارسیانجمن میتوانند در آنجا دنبال کنند.