کتاب حاضر شامل چهار رساله (اوتیفرون، فایدون، دفاعیه، کریتون) از افلاطون است که درباره محکومیت و مرگ سقراط، نیز، شرح حال فلسفی او نگارش یافته است . افلاطون در این رساله‌ها که اندیشه‌های خود را از زبان سقراط بیان می‌کند مهم‌ترین دلبستگی‌های خویش، یعنی اخلاق، عدالت، فضیلت، و دمکراسی را شرح می‌دهد .افلاطون می‌گوید :

هدف سقراط این است که با آیین رفتار خود و عمومیت بخشیدن به آن، از روی وظیفه به بشریت خدمت کند .او می‌خواهد به ما بیاموزد که فقط در فکر مادیات و کسب مقام نباشیم، بلکه باید در درجه اول به تربیت روح خود بپردازیم .وی تصریح می‌کند که تحت هیچ شرایطی دست از ماموریت روشنگرانه‌ای که خداوند اخلاقیات و تنویر افکار به او محول کرده، بر نخواهد داشت…” .هدف نهایی سقراط این بود که مخاطبانش به تنهایی راه صحیح تفکر عقلانی و دیالکتیک را فرا گیرند .

و خود را به تنهایی وادار به اندیشیدن کنند .او همیشه به طعنه به مردم می‌گفت من از همه داناترم، اما دلیل این که مرا داناترین افراد شمرده‌اند این است که من به نادانی خود دانایم .

“عناوین برخی از چهار رساله یاد شده عبارت‌اند از” :فلسفه ماقبل سقراط”، “سقراط قربانی فلسفه‌ی راستین”، “شرایط اجتماعی سیاسی آتن در زمان سقراط”، “درآمدی کوتاه بر دفاعیه و اتهام سقراط”، “سقراط بی خدا نبود، فرستاده او بود”، “مفهوم می‌دانم که نمی‌دانم سقراط”، “قانون پرستی سقراط”، “آخرین دیدار سقراط با جام شوکران”، “اخلاق ریشه در درون آدمی دارد “و “وظیفه ما در مقابل میراث سقراط چیست؟ .”